Kutlamıyorum Çünkü…

 Kutlamıyorum Çünkü…

Yine yaklaşıyor 3 Aralık. Ve yine başlayacak “sevgi her engeli asar gelin birlikte engellilerin önündeki engelleri kaldıralım…” mottoları…

Beni tanıyanlar bilirler… 2001 yılında üniversitede araştırma görevlisi olduğum günden beri engelli ve erişilebilirlik konularında çalışmalar yapıyorum . Sadece mimari açıdan değil engelli konusunun toplumsal, sosyal, ekonomik ve kültürel boyutlarına da değiniyorum. Onlarca makale etkinlik panel konferans ve atölyeler çalışmaları yaptım. Halen engelli öğrenci birim koordinatörlüğünün yanı sıra birçok dernekte aktif olarak engellilik üzerine görev yapıyorum. Hiç bırakmadan devam ettiğim bu çalışmalarımda her zaman sorunun kökenine inmeyi, görünen değil görünmeyen engelleri konuşmayı tercih ettim. Toplumda engelli diye bir sınıfın olmadığını, her bireyin hayatının belirli dönemlerinde engellendiğini, olayı bu şekilde ele alırsak sorunu çözebileceğimizi yüzlerce kez dile getirdim. Hatta en son 2 hafta önce tamamladığımız sempozyumda da çocuk ve engellilik konusunda bildiriler ve çalışmalar sunarak çocuk gözüyle engellilik çalışmalarına da değinmiş olduk. Özel eğitimden, sinema alanına, birebir deneyimden, empati konferanslarına kadar engellilik ile ilgili yapılacak her şeyi yapmaya çalıştığına inanıyorum. 2005 yılında özürlüler şurasında görev alıp engellilik çalışmalarının yapılması, uygulanması ve yapılmadığı takdirde cezai yaptırımı konularında hazırlanan yönergelere yönetmeliklere dair altyapı çalışmaları içinde de bulundum. Yani işin yasal boyutu ve devlet politikası açısından da incelenmesinin önemliliği üzerine çalıştım. Geldiğimiz şu noktada üzülerek görüyorum ki… Engelli konusu da toplumdaki yüzlerce yıldır çözülemeyen diğer konular gibi (ki bunlar kadının toplumdaki yeri, şiddet, çocuk hakları, eğitim, ekonomik durumun toplumsal gelişimdeki önemi, dijital şiddet, akran zorbalığı, bağımlılıklar ve sanat…) bir arpa boyu yol kat edemediğimiz konulardan biri olarak yerini koruyor. Sorunun bu kadar net olduğu, çözümünse bu kadar kolay olduğu engelliler konusunda, siyasilerin politik söylemler dışında hiçbir eylemde bulunmadığı, yerel yöneticilerin yaptıkları uygulamaları belediye reklamları olarak kullanma dışında eyleme geçemediği, hala eğitim anlamında hiçbir engelli çocuğa nitelikli ve eşit eğitim verilemediği bir ülkede artık daha fazla ne söylenebilir ne çalışılabilir hiçbir fikrim yok. Engelli yılı ilan edilen geçen 2024 yılında, her yere engelsiz tuvalet engelsiz yaya geçidi engelsiz kaldırım tabelası yapıştırmak dışında hiçbir engelli sorununu çözemediğimiz gerçeği gün gibi ortada durmakta.  Engelli hakları ulusal eylem planı ortadayken, daha fazla rehabilitasyon merkezi açmak ve nitelikli eğitim alamayan engellileri işsizler ordusunun içine dahil etmek dışında ülke politikasında net bir değişim yaşanmadığı da ortadadır.

Eğitimde hala yüzlerce engelli çocuk eşit eğitim hakları sunulmadığı için evlerine mahkum edilirken yada kendilerince okuyabilmek için çamur deryasında çırpınırken, biz bir rampa bir merdiven yaptık sağa sola engelsiz oturma bankı yerleştirdik diye engelsiz kent engelsiz eğitim sloganları ile reklam yapmaya ve her yıl 3 aralığı “hepimiz engelli adayıyız” sloganıyla bir sonraki yıla atarak oyalanmaya devam ediyoruz. Oysa ki tek yapmamız gereken biraz empati idi. Ben bir engelli olarak ne isterdim sorusunu sormayı beceremedik. O nedenle 3 Aralığı kutlamıyorum çünkü…

Kutlamıyorum çünkü… Erişilebilirlik sorunları hala devam etmekte.

Kutlamıyorum çünkü…Engelli çocukların toplumsal entegrasyon sorunu hala yaşanmakta.

Kutlamıyorum çünkü… Eğitimde ekonomide ve sosyal yaşamda engelli hakları hala bireylere aktarılamamakta.

Kutlamıyorum çünkü… Ülkede zaten ekonomi sorunu var eğitim sorunu var önce bütünün sorunu, sonra engellinin sorunları diyen güruh hala yaşamaya devam etmekte.

Kutlamıyorum çünkü… Özel günler içinden çıkarılsın istiyorum. Birkaç çocuğun gösteri yaptığı birkaç kişinin de pankartlarla ve gözlerini bağlayıp yürüyüş yaptığı bir günlük etkinlik istemiyorum. Temel hak ve hürriyetler anlamında konu ele alınsın.

Kutlamıyorum çünkü… Kurumlar reklam aracı olarak kullansın diye engelliliğin bir pazar olarak sunulmasına karşı çıkıyorum.

Kutlamıyorum çünkü… Ödüller sertifikalar plaketler alalım diye engelli çocukları kullanan bir toplumun parçası olmak istemiyorum.

Engellik alanında tüm bu çalışmaların içinde de yer almış biri olarak çuvaldızı öncelikle kendime batırıyor, çaresizce bir değişimin yaşanmasını hala ümit ediyorum.

Artık bir şey değişsin diye değil, değişmeyeceğini bildiğim halde doğru bildiğimi son nefesime kadar haykıracağım için çalışmaya devam ediyorum. Siz değerli okuyucularımdan 24 yıldır çaba harcadığım engellilik konusunda, özellikle böyle önemli bir haftada…negatif, çaresiz ve bıkkın bir yazıyla karşınıza çıktığım için affınıza sığınıyor, gerçek bir değişim için bugünü kutlamaktan vazgeçtiğimi bilmenizi istiyorum.

 

Bilgehan YILMAZ

Konya Bülten

Benzer Haberler